کورتیکواستروئید در متاستازهای مغزی
خلاصه مقاله
تجویز استروئید در بیماران مبتلا به متاستاز مغزی مستواند باعث کاهش علائم بیماران شود، بطثریکه علاوه بر کاهش ادم مغزی…..
#با_مقاله_درس_بخوانیم
#Part1
📌نقش استروئیدها در مدیریت متاستازهای مغزی: یک بررسی سیستماتیک و راهنمای عمل بالینی مبتنی بر شواهد
نکته مهم : توصیه هایی که در ادامه خواهیم پرداخت برای بزرگسالانی که متاستاز مغزی آنها تشخیص داده شده است، اعمال می شود.
▪︎ استروئید درمانی در مقابل عدم درمان استروئیدی
🔰 گروه اول : بیماران مبتلا به متاستاز مغزی بدون علامت و بدون mass effect
توصیه درمانی برای این سناریوی بالینی وجود ندارد.
🔰 گروه دوم : بیماران مبتلا به متاستاز مغزی با نشانههای خفیف مربوط به mass effect
سطح ۳ کورکواستروئیدها برای رفع علائم موقت مربوط به علائم مربوط به افزایش فشار داخل جمجمه و ادم ثانویه به متاستاز مغزی توصیه میشوند. برای بیمارانی که دارای بیماریهای متاستاتیک مربوط به مغز علامتدار هستند توصیه میشود که دوز اولیه ۸ - ۴ میلیگرم در روز دگزامتازون در نظر گرفته شود.
🔰 گروه سوم : بیماران مبتلا به متاستاز مغزی با علائم متوسط تا شدید مربوط به mass effect
سطح ۳ کورکواستروئیدها برای رفع علائم موقت علائم مربوط به افزایش فشار داخل جمجمه و ادم ثانویه به متاستاز مغزی توصیه میشوند. اگر بیماران علائم شدیدی مطابق با افزایش فشار داخل جمجمه از خود نشان دهند، توصیه میشود که دوزهای بالاتر مانند ۱۶ mg / day یا بیشتر در نظر گرفته شوند.
✍️نویسنده: دکتر فاطمه به آیین
ادیت: دکتر فرزان فهیم
#با_مقاله_درس_بخوانیم
#Part2
📌نقش استروئیدها در مدیریت متاستازهای مغزی: یک بررسی سیستماتیک و راهنمای عمل بالینی مبتنی بر شواهد
▪︎مدت زمان تجویز کورتیکواستروئید :
🔰 کورتیکواستروئیدهای سطح 3، در صورت داده شدن، باید به آرامی در طی یک دوره زمانی 2 هفته ای یا بیشتر در بیماران علامت دار، بر اساس یک رژیم درمانی فردی و درک کامل از عواقب طولانی مدت درمان با کورتیکواستروئید، کاهش یابد.
❗️در این مطالعه ی سیستماتیک با توجه به تعداد بسیار محدودی از مطالعات (دو مورد) که معیارهای واجد شرایط بودن برای بررسی سیستماتیک را دارند، در نظر گرفتن موارد زیر جهت انتخاب رویکرد درمانی بسیار مهم است:
🔰 از نظر مقالاتی که معیارهای جستجوی شرح داده شده در بخش روش های بالا را دارند، مطالعه انجامشده توسط Vecht و همکاران به تنهایی ارائه دهنده متقاعد کنندهترین دادهها در مورد نقش استروئیدها در بیماران با متاستاز مغزی و برای انتخاب دوز است.
براساس مشاهدات آنها از بهبود در تمام گروههای تحت درمان با استروئید، سطح ۳ توصیه میتواند به شرح زیر باشد:
🔰 کورتیکواستروئیدها برای تسکین موقت علائم CNS مربوط به افزایش فشار داخل جمجمه و ادم ثانویه به متاستازهای مغزی توصیه میشوند (توصیه سطح 3).
🔰 استفاده از دگزامتازون کورتیکواستروئید انتخابی است، که عمدتاً به دلیل اثرات محدود مینرالوکورتیکوئیدی آن است، و باید به آرامی در طی چند هفته کاهش یابد تا از علائم بازگشتی جلوگیری شود.
🔰 آقای Vecht و همکاران شواهدی را ارائه می دهد که نشان می دهد تجویز استروئیدها باعث تسکین علائم در بیماران مبتلا به بیماری متاستاتیک علامت دار مغز می شود. با این حال، با توجه به اینکه هیچ گروه کنترلی وجود ندارد ("گروه بدون درمان") فقط می توان پایین ترین درجه توصیه را ارائه داد.
🔰 آنها همچنین نتیجه گرفتند که دوز شروع 4-8 میلی گرم در روز در نظر گرفته می شود، مگر اینکه بیماران علائم شدید مطابق با افزایش فشار داخل جمجمه را نشان دهند.
🔰 همچنین توصیه کردند که آن دسته از بیمارانی که در معرض خطر بالای عواقب شدید ناشی از افزایش فشار داخل جمجمه قرار دارند، برای دوزهای تهاجمی تر از دوزهای 16 میلی گرم در روز یا بالاتر در نظر گرفته شود. با این حال، تعداد بیماران درگیر نسبتا کم است و مطالعه فاقد گروه اعتبار سنجی است.
⁉️ سوالات:
آیا استروئیدها علائم عصبی را در بیماران مبتلا به تومورهای متاستاتیک مغز در مقایسه با عدم درمان بهبود می بخشد؟
در صورت تجویز استروئید، چه دوزی باید مصرف شود؟
مقایسه ها عبارتند از: 1. استروئید درمانی در مقابل عدم درمان استروئیدی 2. مقایسه دوزهای مختلف استروئید درمانی.
✍ نویسنده : دکتر فاطمه به آئین
ادیت: دکتر فرزان فهیم
🆔https://t.me/Neurosurgery_association
مقالات مرتبط
تشخیص صرع
تشنج غایب اغلب با اختلال یا از دست دادن هوشیاری همراه است که از نظر بالینی ثابت شده است که تأثیری بر ناهنجاری های حرکتی و شناختی سلول های عصبی مغز دارد. تشنج چندین رویداد اتیوپاتوفیزیولوژیک را می پذیرد که منجر به چندین تغییر عملکرد عصبی در نواحی مداری رتیکولوتالاموکورتیکال سیستم عصبی مرکزی می شود. این امر اپیزودهای رویدادهای تشنج غایب را هموار می کند. گزارش یک مورد بالینی تشنج غایب در یک بیمار بالغ 25 ساله با اختلال هوشیاری به بیمارستان مراجعه کرد. اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی مغز بیمار یک ناحیه فشار خون کانونی کوچک را در ناحیه پاراسلار راست نزدیک به سینوس کاورنوس با حساسیت خفیف در سینوسهای حفرهای چپ، ماگزیلاری راست و سینوزیت اتموئید تشخیص داد. الکتروانسفالوگرام مغز امواج نرمال با آرتیفکت الکترودی را نشان داد. بیمار با تشنج های غایب تایید شد و با اکسکاربازپین 150 میلی گرم دو بار در روز تحت درمان قرار گرفت. بیمار از تشنج بهبود یافت و با مصرف دارو ترخیص شد. در دوره 3 ماهه یک بار برای معاینه پیگیری فراخوانده می شد. ✅معرفی: تشنج دوره کوتاهی از فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در مغز با سیگنالهای الکتریکی شدید است. به طور معمول، تشنج غایب از چند ثانیه تا چند دقیقه با از دست دادن هوشیاری و بدون هیچ تشنج مشخصی طول میکشد، اغلب در کودکان کمتر از 10 سال رخ میدهد. تشنج های غایب، توقف رفتاری آشکار، عدم پاسخگویی، پلک زدن چرخه ای پلک ها، توقف ناگهانی تکلم و حرکت، جویدن دهان، لب زدن و مالیدن انگشتان. تشخیص شامل آزمایش شمارش کامل خون، اسکن توموگرافی کامپیوتری مغز، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، الکتروانسفالوگرام، و معاینه مایع مغزی نخاعی است که شواهد را فراهم میکند و به وضوح منشأ ضایعات تشنجی در مغز را نشان میدهد. پیشگیری و مدیریت تشنج غایب را می توان با استفاده از فنی توئین و کاربامازپین همراه با رژیم کتوژنیک انجام داد. ✴گزارش Case یک بیمار مرد 25 ساله با یک دوره تشنج غایب، با از دست دادن هوشیاری به مدت 2-4 دقیقه، سرگیجه و تاری دید به پزشکی عمومی مراجعه کرد. بیمار گزارش داد که پس از چند دقیقه از دست دادن هوشیاری خود دوباره به هوش آمد، اما سرگیجه همچنان ادامه داشت. بیمار استفراغ، حرکات غیر ارادی، سردرد، تب، بی اختیاری ادرار و تپش قلب نداشت
ویلیام گاورز
سر ویلیام گاورز، یک نورولوژیست برجسته در قرن نوزدهم، نقش اساسی در پیشبرد درک از اختلالات عصبی ایفا کرد. گاورز که در سال 1845 به دنیا آمد، از یک پیشینه متوسط بیرون آمد و سیر تحصیلی او، او را به دانشگاه کالج لندن هدایت کرد. او به عنوان پزشک مقیم در بیمارستان کالج لندن فعالیت کرد و بعد از آن، در سال ۱۸۷۰، اولین ثبت نام کننده در مرکز Queen Square شد و در نهایت در سال ۱۸۷۲ به عنوان پزشک کمکی افتخاری منصوب شد. گاورز به خاطر اخلاق کاری قابل توجه خود شناخته می شد و ساعات زیادی را به جنبه های مختلف عصب شناسی اختصاص می داد. مشارکت های او در این زمینه متنوع و تاثیرگذار بود. او «knee jerk» را به بالین بریتانیا معرفی کرد، که تکنیکی تشخیصی که در معاینات عصبی قابل توجه است. گاورز همچنین کمک های پیشگامی به درک اپیلپسی و بیماری های مزمن تشنجی کرد.