انجمن علمی جراحی مغز و اعصاب

آناتومی سوراخ مونرو

11 اردیبهشت 1403
زمان مطالعه: 2 دقیقه
951 بازدید
آناتومی سوراخ مونرو

خلاصه مقاله

سوراخ بین بطنی که به آن سوراخ مونرو نیز گفته می شود، جزء ضروری سیستم بطنی است که بطن سوم را به بطن جانبی متصل می کند. این سوراخ های جفت شده تبادل مایع مغزی نخاعی بین بطن های جانبی و بطن سوم را تسهیل می کند. هنگامی که این سوراخ ها مسدود یا از بین می روند، منجر به هیدروسفالی انسدادی غیر ارتباطی می شود.

#با_مقاله_درس_بخوانیم
#Foramen_of_monro_anatomy_and_importance


🔵 سوراخ بین بطنی که به آن سوراخ مونرو نیز گفته می شود، جزء ضروری سیستم بطنی است که بطن سوم را به بطن جانبی متصل می کند.

🔵 این سوراخ های جفت شده تبادل مایع مغزی نخاعی بین بطن های جانبی و بطن سوم را تسهیل می کند. هنگامی که این سوراخ ها مسدود یا از بین می روند، منجر به هیدروسفالی انسدادی غیر ارتباطی می شود.


🔵 آناتومی
🔰 سوراخ مونرو در پشت ستون و بدن فورنیکس و جلوی تالاموس، بین سقف و دیواره قدامی بطن سوم قرار دارد.


🔰 هر سوراخ شامل چندین ساختار است که از آن عبور می کند، از جمله choroid plexus، شاخه های انتهایی شریان های choroidal خلفی داخلی و سیاهرگ هایی مانند thalamostriate ، ورید choroidal فوقانی و سپتال.


🔰 در مواردی که بطن ها کوچک هستند، فورامن به صورت یک هلال کوچک با فرورفتگی قدامی مقعر ناشی از فورنیکس ظاهر می شود. برعکس، اگر بطن ها بزرگ باشند، فورامن شکل مقطع دایره ای تری به خود می گیرد.

🔵 تاریخچه

🔰 سوراخ مونرو ساختاری است که به افتخار پزشک اسکاتلندی الکساندر مونرو (1733-1817) نامگذاری شده است که اولین بار در سال 1783 آن را توصیف کرد. با این حال، توجه به این نکته مهم است که توضیحات قبلی از ارتباطات درون سوراخ  (the communications within the foramen) به جالینوس باز می گردد.

🔰 شایان ذکر است که فردی که اولین بار این ساختار را توصیف کرد، الکساندر مونرو سکوندوس است، که نباید با پدر یا پسرش اشتباه گرفت، که آنها نیز الکساندر مونرو (به ترتیب پریموس و ترتیوس) نام داشتند و همگی کرسی آناتومی را در دانشگاه ادینبورگ داشتند.


🔵 پاتولوژی
🔰 سوراخ مونرو یک گذرگاه حیاتی است که در صورت انسداد می تواند باعث هیدروسفالی انسدادی (غیر ارتباطی) شود. تنگی می تواند در اثر طیفی از عوامل مانند علل عفونی (TORCH)، آترزی مادرزادی، ناهنجاری های عروقی و نئوپلاسم ها ایجاد شود.

1- کیست های کلوئیدی:
🛑 توده های رایج در سوراخ مونرو.
🛑 بروز: 0.2-2% تومورهای داخل جمجمه.
🛑 در 90 درصد بدون علامت است اما می تواند باعث هیدروسفالی شود.
🛑 بزرگ شدن سریع همراه با علائم شدید.

2- تومور سلول غول پیکر ساب اپاندیمی (Subependymal giant cell tumor (SGCT)) مرتبط با TSC:
🛑 شایع ترین ضایعه کودکان.
🛑 در 20 درصد از بیماران مبتلا به کمپلکس توبروس اسکلروزیس (TSC) یافت می شود.
🛑 تومورSGCT  یک آستروسیتوم با درجه پایین (گرید یک طبقه بندی سازمان جهانی بهداشت) است.
🛑 لوبوله شده، توده های enhancing که به داخل بطن های جانبی یا سوم گسترش می یابند.
3- ساب اپندیموما:
🛑 تومور نادر با رشد آهسته.
🛑 معمولا در بطن چهارم رخ می دهد.
🛑 فورامن مونرو را بیشتر درگیر می کند.
🛑 به صورت یک ضایعه کوچک و کاملاً مشخص با حداقل enhancement ظاهر می شود.

🔵 درمان

1- نورواندوسکوپی:

🛑 تکنیک کم تهاجمی مناسب برای انسدادهای غشایی یک طرفه.

🛑 روشهای فنستراسیون متناسب با نوع خاصی از غشاء، که به دنبال  باز شدن هدفمند است.

🛑 تجسم آندوسکوپی مستقیم و تکنیک دقیق برای جلوگیری از آسیب وریدهای تالاموستریات بسیار مهم است.

🛑 عوارض بالقوه شامل نقص حافظه و همی پارزی علیرغم حداقل تهاجم است.

🛑 آسیب ناخواسته فورنیکس در حین جراحی می تواند منجر به فراموشی انتروگراد پایدار شود.

2- کرانیوتومی باز:

🛑 دسترسی جایگزین را برای تومورهای سوراخ مونرو و شاخ فرونتال را درگیر می کند ارائه می دهد.

🛑 رویکردهای ترانس کورتیکال و ترانس کالوسال هر دو   corridors های  جراحی را برای دسترسی  به  منطقه مورد نظر فراهم می کند.

🛑 موفقیت در برداشتن تومور با استفاده از این تکنیک های جراحی باز گزارش شده است.

🛑 هر دو رویکرد دارای خطرات عوارضی مانند تشنج، ضعف، اختلال عملکرد حافظه و سندرم های disconnection syndromes هستند.

🔵 ملاحظات:

🛑 انتخاب روش درمانی بهینه برای انسداد فورامن مونرو، نیاز به تجزیه و تحلیل مورد به مورد دارد و باید مزایای تکنیک‌های کم تهاجمی را در مقابل احتمال بروز عوارض ارزیابی کرد.


🔺منبع
🔺 منبع

📝ارائه دهنده: دکتر محمدسینا میرجانی
📝ادیتور: دکتر مهدی مهماندوست

✨شکوه دنیای اعصاب در انجمن علمی دانشجویی جراحی اعصاب
با ما همراه باشید.✨

🆔English:@NeurosurgeryAssociation
🆔Persian:@Neurosurgery_Association

مقالات مرتبط

13 تیر 1402
2 دقیقه

سندروم یا بیماری تقاطع

سندرم تقاطع وضعیتی است که قسمت اول بداکتور پولیسیس لونگوس و اکستانسور پولیسیس برویسو دومکستانسور کارپی رادیالیس برویس/اکستانسور کارپی رادیالیس لانگوس, اکستنسورهای خلفی مچ را تحت تاثیر قرار می دهد.اصطکاک مکرر در محل اتصال که در آن تاندون‌های کمپارتمان اول خلفی از روی کمپارتمان دوم عبور می‌کنند و تنوسینوویت ایجاد می‌کنند. این درد در ناحیه پروگزیمال و پشتی استیلوئید رادیال یا در فاصله 4 تا 6 سانتی‌متری نزدیک به توبرکل لیستر مشاهده می‌شود.  این سندرم معمولاً نتیجه تمرینات یا فعالیت های مکرر اکستنشن و فلکشن است. معمولاً در فعالیت های ورزشی مانند قایق رانی، اسکی، ورزش ها با راکت و اسب سواری دیده می شود. سندرم تقاطع یک تشخیص بالینی است، سونوگرافی اسکلتی عضلانی می تواند آن را تایید کند. مراحل اولیه تشخیص شامل معاینه فیزیکی متمرکز از آرنج، مچ دست و دست است.فناوری اولتراسوند پزشکی اسکلتی عضلانی در تشخیص و درمان می تواند کمک کند.معاینه 4 تا 6 سانتی‌متری نزدیک به توبرکل لیستر قابل لمس باشد. کرپیتوس یک یافته بسیار رایج و مختص سندرم تقاطع در معاینه است.هنگام انجام تشخیص افتراقی، پروناسیون مقاوم که منجر به ایجاد مجدد درد بیمار می‌شود، همراه با یافته‌های قابل لمس کرپیتوس در حدود 2 تا 3 سانتی‌متر پروگزیمال استیلوئید رادیال، می‌تواند به تمایز تنوسینوویت سندرم دکوروان کمک کند. درمان، مدیریت محافظه کارانه با استراحت و اصلاح فعالیت است.  تزریق کورتیکواستروئید و پرولوتراپی تحت هدایت سونوگرافی ازگزینه های تزریقی هستند، اروهای ضد التهابی در آسیب های حاد و تسکین درد مفید باشند. داروهای رایج ایبوپروفن، ناپروکسن، ملوکسیکام یا دیکلوفناک هستند.  به طور معمول استراحت و اصلاح فعالیت موثرتر خواهد بود. دبریدمان و رهاسازی توسط جراحی اندیکاسیون دارد.

06 شهریور 1402
2 دقیقه

بیماری گیرن باره چیست؟

گیلن باره یک بیماری خطرناک پیشرنده است که

0 لایک
0 نظر
دانلود

نویسندگان

خانه

دوره‌های آموزشی

مقالات

حساب کاربری